ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦਾ ਦਰਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਅਕਸਰ ਪਰਿਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਘਰ ਦੇ ਅਹਿਮ ਫੈਸਲੇ ਬਜੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੂਲੀਅਤ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਜਰੂਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹਰ ਮੈਂਬਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਖੁਣੋ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੀ ਵੱਧਦੀ ਦੌੜ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚਣੀ ਨੂੰ ਸਵੈ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਘੱਟਦਾ ਹੀ ਗਿਆ। ਭੱਜ ਦੌੜ ਦੇ ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਸਤਿਕਾਰ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਇਹ ਅੰਦਾਜਾ ਆਏ ਦਿਨ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੇ ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਬਜੁਰਗ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਰਵਣ ਦਾ ਨਾ ਬੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਹੀਣ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਵਹਿੰਗੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਵਾਈ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤਾਂ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾਨਵਰ ਪਾਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫੈਸ਼ਨ ਹੀ ਚੱਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਘਰੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕੁੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਫੈਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਸਟੇਟਸ ਸਿੰਬਲ ਵੱਧਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਲੀ ਫੜ੍ਹ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਸਮਾਜਿਕ ਰੁਤਬਾ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦਾ ਚਿੰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਕੱਲ ਜੇਕਰ ਜਿਆਦਾਤਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਜੁਰਗ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਿਰ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਜੇਕਰ ਘਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਚਾਹੇ ਵੈਸੇ ਹੀ ਸੁਸਤ ਪਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਟੱਬਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਾਏ ਸਾਡੇ ਡੋਗੀ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਪੂਰੀ ਭੱਜ ਨੱਠ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਬੱਸ ਅੱਡੇ, ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਘਟਨਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹੀ ਹੋਵਾਂਗੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੁੰਡਾ ਸਾਹੋ-ਸਾਹੀ ਹੋਇਆ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਡੋਗੀ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਦਿਖਾ ਆਵਾਂ, ਪਤਾ ਨੀ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸਵੇਰੇ ਚੋਲ ਬਣਾਏ ਸੀ , ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਸਤ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਹੱਸਿਆ ਕਿ ਭਲਿਆ ਮਾਣਸਾ ਇਹ ਤਾਂ
ਕਹਾਵਤ ਵੀ ਐ ਕਿ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਚੋਲ ਪੱਚਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਤੁਰਨ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਇੱਕ ਨੁੱਕਰੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਏ ਇੱਕ ਬਜੁਰਗ ਨੇ ਆਵਾਜ ਮਾਰੀ ਪੁੱਤ ਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦਵਾਈ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਆਵੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਬਜੁਰਗ ਨੂੰ ਭੱਜ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ ਕੋਈ ਨਾ ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਨਾ ਮਰਨ ਲੱਗਿਆਂ ਜਦੋਂ ਦੇਖੋ ਆਹ ਲਿਆ ਦੇਵੀਂ, ਉਹ ਲਿਆ ਦੇ। ਐਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕਰਕੇ ਤੁਰਦਾ ਬਣਿਆ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਨਿੰਮੋਝੂਣਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਹ ਸਮਾਂ ਵੀ ਆਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਬਜੁਰਗਾਂ ਦਾ ਭੋਰਾ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਆਓ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲੀਏ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਫੋਨ ਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਬੰਧੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬੋਲਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿਉਂ ਜਿਹੜੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ ਸੋਚ ਕੇ ਦੇਖੋ ਕਿਤੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆਂ ਕਰਕੇ।
